آلبر کامو

کامو در سال 1957 در سن 44 سالگی جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرد. او با تواضع مشخص اعلام کرد که اگر یکی از اعضای کمیته اعطای جایزه بود قطعا رای او به آن می رسیدآندره مالرو . کمتر از سه سال بعد در یک تصادف رانندگی کشته شد.

آلبر کامو به عنوان رمان نویس و نمایشنامه نویس، اخلاق گرا و نظریه پرداز سیاسی پس از جنگ جهانی دوم ، نه تنها در فرانسه ، بلکه در اروپا و سرانجام جهان، سخنگوی نسل خود و مربی نسل بعدی شد . نوشته های او که عمدتاً به انزوای انسان در جهان بیگانه، بیگانگی فرد از خود، مشکل شر و نهایی شدن مرگ می پردازد، به درستی منعکس کننده این موضوع است.بیگانگی و سرخوردگی روشنفکر پس از جنگ . از او به همراه سارتر به عنوان یکی از فعالان برجسته رمان وجودی یاد می شود . اگرچه کامو پوچ گرایی بسیاری از معاصران خود را درک می کرد، اما همچنین بر لزوم دفاع از ارزش هایی مانند حقیقت، اعتدال و عدالت استدلال می کرد . او در آخرین آثارش خطوط کلی اومانیسم لیبرال را ترسیم کرد که جنبه های جزمی مسیحیت و مارکسیسم را رد می کرد.

آلبر کامو (1913-1960) روزنامه نگار، ویراستار و ویراستار، نمایشنامه نویس و کارگردان، رمان نویس و نویسنده داستان های کوتاه، مقاله نویس سیاسی و فعال بود و اگرچه بیش از یک بار آن را انکار کرد، یک فیلسوف بود. او فلسفه نظام مند را نادیده می گرفت یا با آن مخالف بود، به عقل گرایی اعتقاد چندانی نداشت، بسیاری از ایده های اصلی خود را به جای استدلال مطرح می کرد، دیگران را در استعاره ها ارائه می کرد، به تجربه های فوری و شخصی مشغول بود، و به پرسش هایی چون معنای زندگی در مواجهه با مرگ. اگرچه کامو به زور خود را از اگزیستانسیالیسم جدا کرد، اما یکی از شناخته شده ترین پرسش های اگزیستانسیالیستی قرن بیستم را مطرح کرد که اسطوره سیزیف را آغاز می کند : «فقط یک سؤال فلسفی واقعاً جدی وجود دارد و آن خودکشی است» ( MS)، 3). و فلسفه پوچی او تصویری چشمگیر از سرنوشت انسان برای ما به جای گذاشته است: سیزیف بی انتها صخره خود را به بالای کوه فشار می دهد تا ببیند که هر بار که قله را به دست می آورد دوباره به سمت پایین فرو می رود. فلسفه کامو در کتاب شورشی بیان سیاسی یافتکه همراه با سرمقاله های روزنامه، مقالات سیاسی، نمایشنامه ها و داستان های او باعث شهرت او به عنوان یک اخلاق شناس بزرگ شد.

برای مشاهده کتاب آلبر کامو به کتابخانه اسپین مراجعه فرمایید.

همچنین او را با دوستش ژان پل سارتر درگیر کرد و شکاف عمده سیاسی-روشنفکری دوران جنگ سرد را برانگیخت زیرا کامو و سارتر به ترتیب به صداهای روشنفکر برجسته چپ ضد کمونیست و طرفدار کمونیست تبدیل شدند. . علاوه بر این، کامو در طرح و پاسخ به پرسش های فلسفی فوری روز، نقدی بر دین و روشنگری و همه پروژه های آن، از جمله مارکسیسم، بیان کرد. در سال 1957 برنده جایزه نوبل ادبیات شد. او در ژانویه 1960 در 46 سالگی در یک سانحه رانندگی درگذشت.